Κάποια Κυριακή..

WARNING! Γράφω με πεσμένη ψυχολογία γιατί σιχαίνομαι τις Κυριακές.

 

Δεν ξέρω τι συμβαίνει με αυτές τις μέρες. Θα είναι για πάντα το αγκάθι στην καρδιά μου. Θα είναι πάντα οι μέρες που με άφηναν οι φίλοι μου να πάνε στα χωριά τους και έμενα μόνος. Θα είναι πάντα οι μέρες που θα συνοδεύονται από 3ήμερα και 4ήμερα και θα φεύγουν όλοι οικογενειακά. Θα είναι πάντα οι μέρες που φεύγει μέχρι και η σεροτονίνη μου. Θα είναι πάντα οι μέρες που θα πηγαίνουν όλοι στην παραλία και θα βράζουν στον ήλιο και από τον κόσμο μέχρι να βρουν ξαπλώστρα. Θα είναι πάντα οι μέρες που πηγαίνουν όλοι εκδρομές με τους γκόμενους τους. Θα είναι πάντα οι μέρες που τις χαίρεσαι μέχρι το απόγευμα επειδή πάντα την επόμενη θα δουλεύεις. Θα είναι πάντα οι μέρες που όσο και να το δουλεύω μέσα μου θα κερδίζει η κατάθλιψη που προσφέρουν. Και δε λέω πως δεν υπάρχουν εξαιρέσεις, όπως για παράδειγμα σήμερα που παρήγγειλα ένα κριτσίνι με τον καφέ μου και τελικά μου έφεραν ολόκληρο σάντουιτς, αλλά είναι απλά εξαιρέσεις και οι εξαιρέσεις θα είναι πάντα η μειοψηφία.

 

Δεν είμαι εδώ για να κρίνω. Μόνος μου. Με τη βοήθεια σας πάντα. Μπορεί οι Κυριακές να είναι τόσο απαίσιες στη ζωή μου για να εκτιμώ τις υπόλοιπες μέρες. Βέβαια να σημειωθεί ότι έχω γεννηθεί Πέμπτη και έχω παρατηρήσει από το γυμνάσιο πως ό,τι κακό νέο μαθαίνω το μαθαίνω Πέμπτη. Σκατά βαθμοί, κόπηκα στα αγγλικά, κλείνει το πρότζεκτ μου και αλλάζω δουλειά και εννοείται πολλά πολλά περισσότερα. Αλλά και πάλι ακόμα και την Πέμπτη θα την έχω την όρεξη μου. Σε αντίθεση με την Κυριακή που είναι τόσο ύπουλη μέρα που κάνει τη Δευτέρα να φαίνεται χειρότερη ενώ ουσιαστικά είναι τα συναισθήματα που προκαλεί κι είμαστε επηρεασμένοι για την επόμενη μέρα. Και η αλήθεια είναι ότι δεν είμαι τόσο προκατειλημμένος με τις Κυριακές, τουλάχιστον ανέκαθεν.. Όταν ήμουν μικρός, μέχρι και σήμερα καμιά φορά, το Σάββατο βράδυ έπαιρνα πιτόγυρα και το ένα το έτρωγα Κυριακή πρωί βλέποντας Pokemon και Yu-gi-oh, κάτι σαν ιεροτελεστία την οποία απολάμβανα, μετά αφού τελείωναν τα παιδικά έπαιζα λίγο πλέη, το μεσημέρι έτρωγα και το καλοκαίρι τσακωνόμουν με τη μάνα μου που ήθελα να κάτσω σπίτι να δω Μάγισσες και να μην πηγαίνω για μπάνιο. Δηλαδή οι Κυριακές μου μέχρι τις 5:30 το απόγευμα κυλούσαν εντάξει, αδημονούσα γι’ αυτές. Μετά τις 6 όμως ΝΑΔΑ! Οι φίλοι μου στα χωριά τους (ζούσα και Κέρκυρα τότε) ή οικογενειακά. Εγώ στο πουθενά ήμουν και μικρός δε χαιρόμουν το me-time τότε,να περιμένω να περνάνε οι ώρες να γυρίσουν βράδυ και να μην μπορούμε να παίξουμε γιατί την επόμενη είχα σχολείο.

 

Ίσως οι Κυριακές να είναι τίμιες κι εγώ να μην τις αντέχω επειδή όλοι πιέζουν τον εαυτό τους να κάνουν πράγματα και να δείχνουν χαρούμενοι επειδή δεν βρίσκουν άλλο χρόνο μέσα στη βδομάδα τους. Ίσως ο οργανισμός μου να κάνει reboot για να μπορεί να είναι εντάξει πάλι μέσα στη βδομάδα. ΙΣΩΣ ΑΠΛΑ ΕΙΝΑΙ ΣΑΠΙΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΤΙΣ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΣΩ.

 

Ίσως κάποια Κυριακή να βρω το νόημα της.