Change is the new Black..?

 

 

 Το κινητό μου, μου έστειλε ειδοποίηση “Time to write” και είναι ένα κλασικό ημερολόγιο που έχω για να γράφω λίγα πράγματα ώστε δηλώσω ευγνώμων μέσα στη μέρα μου, για να μην ξεκινήσω και ρίχνω χαστούκια σε όποιον βρω. Οπότε, καθώς Μάρτη ξεκινήσαμε αυτό το blog λέω.. μήπως ήρθε η στιγμή να γράψουμε κάτι κι εδώ; Κάτι που θα ήταν προτιμότερο να μοιραστώ με όλους σας και γιατί όχι να το αναλύσουμε μαζί;

 -Φυσικά και τώρα θα έρθουν όλες οι ειδοποιήσεις στο κινητό και μόνο πιατέλα ATIA δεν έχει κατέβει να με ζητήσουν, ενώ όλη μέρα.. νεκρό. Οπότε κλείνουμε Wifi κινητού και στο background να παίζει Ghibli Coffee Shop ☕️ Music to put you in a better mood 🌿-

 Πλησιάζοντας με αργά βήματα, χωρίς καμία θέληση, μήνα με το μήνα προς τη νέα μου δεκαετία, δεν μπορούσα από το να σκεφτώ εκατομμύρια πράγματα που μπορεί να σκάνε στο κεφάλι μου καθημερινά. Πόσο μάλλον αν τις καταστάσεις που βιώνω τις παρατηρώ με το ίδιο μάτι όπως κάποτε. Είναι όλα κάπως διαφορετικά; Έχω κουραστεί; Μήπως δεν είμαι το ίδιο ανεκτικός; Φταίω εγώ ή ο κόσμος γύρω μου γίνεται πιο αναλώσιμος;

 Ας κάνουμε μια αναδρομή και μια αξιολόγηση της περσινής χρoνιάς:

☕️ Πήγα το πρώτο μου ταξίδι εξωτερικό και ερωτεύτηκα με το τί έχανα τόσα χρόνια.. (παρόλα αυτά και φέτος μόνος στην πατρίδα με βλέπω να τη βγάζω).

☕️ Παραιτήθηκα από την πρώτη μου δουλειά μετά από 8 χρόνια που έφαγα όλα μου τα 20s’ εκεί.

☕️ Πήρα τις αποστάσεις μου από καταστάσεις που (όπως αποδείχτηκαν) δεν άξιζαν το χρόνο μου.

☕️ Τέσταρα τον εαυτό μου σε νέες δουλειές που στο σύνολο έκαναν τη χρονιά μου ψυχοφθόρα.

☕️ Έζησα την οικογένεια μου και τους φίλους μου, που μένουν μακριά, περισσότερο.

☕️ Γνώρισα υπέροχο νέο κόσμο, καινούριους ανθρώπους, φρέσκες προσωπικότητες που προσπάθησαν να μου δώσουν φως σε μια γκρίζα μετέωρη χρονιά.  

☕️ Βίωσα τα περισσότερα υπαρξιακά μου ever και κλείστηκα στον εαυτό μου.

☕️ Έγινα πιο δυνατός;

 

 Περίεργα μας τα λέω και μέσα σε όλο αυτό η ερώτηση μου παραμένει ίδια: Φταίω εγώ ή ο κόσμος γύρω μου γίνεται πιο αναλώσιμος;

 

 Η αλήθεια είναι πως έκανα αρκετά βήματα πίσω για να παρατηρήσω καταστάσεις, προσπαθώντας να έχω μια σφαιρική άποψη και παρατήρησα πως όλα είναι εφήμερα. Οι σχέσεις ερωτικές – φιλικές, οι σκέψεις, οι δεσμοί, οι απολαύσεις, αλλά και ο πόνος, ο φόβος, το κλάμα. Δεν επενδύουμε πάνω σε αυτά γιατί προφανώς και φοβόμαστε ότι είμαστε αναλώσιμοι και κανείς δεν προσπαθεί να χτίσει κάτι. Άρα την πρώτη μέρα θα χαρείς για κάτι που γνώρισες, τη δεύτερη θα φοβηθείς μην το χάσεις, την τρίτη θα έχεις νεύρα, την τέταρτη θα κλαις που το έχασες, την πέμπτη θα προσπαθείς να συνέλθεις και την έβδομη θα ξανασηκωθείς για να πας να σκοτώσεις άλλη μια βδομάδα μέσα στη ζωή σου. 

Πότε φτάσαμε στο σημείο να είμαστε τόσο αλαζόνες και να μη μας νοιάζει αν ο φίλος μας έχει εξαφανιστεί κάποιες μέρες; Πότε γίναμε τόσο παρτάκηδες και μας νοιάζει μόνο να κάνουμε σεξ και να κοιμόμαστε απλά με τα μαξιλάρια αγκαλιά; Πότε ξεχάσαμε να αγαπάμε προσωπικότητες και ξεκινήσαμε να αγαπάμε υλικά; Πότε ξεκινήσαμε να μας νοιάζει τόσο πολύ ΞΑΝΑ η γνώμη των άλλων που από τη φύση τους κάποιοι μόνο πίκρα μπορούν να βγάλουν επειδή δεν γνώρισαν την αγάπη και την αγκαλιά; Και πότε ξεκινήσαμε να μη μας αρέσουμε για να αρέσουμε στους άλλους;

 Όλες αυτές τις μαλακίες σκέφτομαι όσο παραμένω αλώβητος από το χρόνο (ευχαριστώντας τη μαμά μου για τα υπέροχα γονίδια και τη ρετινόλη που μου έχει προσφέρει στιγμές τσίτας), αλλά μεγαλώνοντας ψυχικά. Δεν έχουν υπάρξει σε μεγαλύτερη κόντρα το ζώδιο μου με τον ωροσκόπο μου, με το Λιοντάρι να προσπαθεί να μου φωτίζει την καρδιά και τον Σκορπιό να μου τσιμπάει το μυαλό. 

 Άσχετο, αλλά θυμάται κανείς τί είναι το date και το φλερτ;

 Είμαστε όντως έτοιμοι για αυτή την παγερή αλλαγή;