Welcome to Gen B aka Benching & Breadcrumbing

 

 

 Μετά την έξαρση της καραντίνας πριν 5 χρόνια (ΟΡΙΣΤΕ;!), ναι πριν πέντε ολόκληρα χρόνια ακριβώς, τα social πέρασαν στη golden era τους και από τότε παραμένουν στη θέση νούμερο ένα. Συζητούσα πρόσφατα με τους φίλους (που ανθίζουμε παρέα) για την αποξένωση που έχουμε περάσει όλες οι γενιές αυτή τη στιγμή. Στην προκειμένη περίπτωση ακόμα και η λέξη “φίλοι” είναι σπάνια στις μέρες μας οπότε ας πούμε ότι είμαστε κάπως τυχεροί όσοι έχουμε μείνει έστω και με λίγους αληθινούς. Αλλά, anyway, ας πιαστούμε με το κομμάτι των σχέσεων που ξέρετε ότι είναι και το αγαπημένο μου.

 

 Ας κάτσουμε ένα λεπτάκι να αναρωτηθούμε πως επικοινωνούμε πλέον μεταξύ μας, πως φλερτάρουμε και πως μας φλερτάρουν.. Swipe left επειδή δεν σου άρεσε και swipe right επειδή φαντάζομαι σε καύλωσαν οι κοιλιακοί του; Tap επειδή σου αρέσει που ψάχνει κάτι For Now και μπλοκ επειδή ζήτησε ότι θέλει να σε γνωρίσει, σωστά; Μήνυμα το επόμενο πρωί, επειδή δε σου μίλησε ποτέ στο κλαμπ χθες το βράδυ και μήνυμα dick pic επειδή το να στείλει πρόσωπο πάει πολύ; Ξέρω ξέρω, όχι εσύ, ένας φίλος σου..

 

 Δε το μάθατε από εμένα, αλλά αυτοί είμαστε. Παρατηρητές της ζωής μας και όχι παίχτες. Επαναπαυόμαστε στο σίγουρο. Αφήνουμε στον πάγκο πιθανά θύματα για να έχουμε να ασχολούμαστε και ρίχνουμε και λίγα ψίχουλα να τρώνε για να μη μας ξεχνάνε. “Και να μην πάει καλά με αυτόν δεν πειράζει θα βρω άλλον γιατί έχω Tinder και Grindr”. “Όχι ρε με αυτόν δεν είμαστε μαζί απλά τον έχω για ώρα ανάγκης”. “Ας στείλω ένα μήνυμα να δω τι κάνει μη με ξεχάσει”. “Φυσικά και δε θα επενδύσω σε κάποιον αφού περνάω καλά και μόνος μου”.. ΨΕΜΑ! Ίσως το μεγαλύτερο της κοινωνίας μόνο και μόνο επειδή φοβάται να πονέσει και να αισθανθεί. Τα βλέπουμε και τα παρατηρούμε, χωρίς να τα βιώνουμε. Είναι αυτός πραγματικά ο τρόπος που θέλουμε να ζήσουμε; 

 Πρόσφατα έπιασα τον εαυτό μου να λέει ξεχωριστά στους φίλους μου ότι ίσως περνάω μια φάση που δεν γίνεται να δεθώ με τόσες αναποδιές και άγχη που διανύω γιατί δεν έχω χρόνο για κάτι άλλο πέρα από το να προσέξω τον εαυτό μου. Εν μέρει ισχύει γιατί δεν είναι όλες οι στιγμές ίδιες, αλλά καλός ηλίθιος κι εγώ που έπεσα στην παγίδα της γενιάς. Έχω τη δύναμη να σταθώ στα πόδια μου μόνος μου. Έχω τη δύναμη να δείξω ευγνωμοσύνη για όλα αυτά που έχω στη ζωή μου. Έχω περάσει τις αμέτρητες δυσκολίες και ξαφνικά σε μια κουταλιά νερό λέω ότι δεν έχω χρόνο για τι; Για κάτι που θα μου φέρει ζεστασιά; Για κάτι που μπορεί να γεμίσει την καρδιά μου με φως και να θολώσει τη βαβούρα του μυαλού μου, από την ατέρμονη υπερανάλυση των πάντων; Φυσικά και μπορεί να φας σκατά στο τέλος και; Το έζησες; Ένιωσες έστω και για λίγο ότι η καρδιά σου χτυπάει και δεν είναι καλωδιωμένη στην οθόνη των αυτοματοποιημένων μηνυμάτων κι εντολών. Απλά προφανώς και δε θα αρκεστώ στο λίγο. Έβαλα τον εαυτό μου σε μια διαδικασία να πιστέψει ότι δε θέλω κάτι μόνο και μόνο επειδή στην κοινωνία που ζούμε βαριούνται να αναπνεύσουν και θέλουν την τροφή μασημένη. Ψάχνουμε την επιβεβαίωση από άτομα που το μόνο που θέλουν είναι να ρίξουν έναν και να πάνε στον επόμενο. Χτίζουμε ανυπέρβλητα σενάρια και το ζούμε hopeless romantics βασισμένοι σε σειρές και ταινίες και περιμένουμε να έρθει αυτό το κάτι ξεχνώντας να ζήσουμε το τώρα. Φοβερό, συγχαρητήρια.. ΠΑΡΕ ΠΕΝΤΕ!

 

 Έρχεται η Μαρία και μου λέει τις προάλλες Μιχάλη θες να πάμε γλυπτική; Λέω άλλο κακό μας βρήκε τώρα. Εν τέλει παραγγείλαμε μαρκαδόρους και colouring books για να ζωγραφίσουμε. Και συνειδητοποιώ ότι προσπαθούμε κάπως απεγνωσμένα να αναστήσουμε τη ζωή έστω και με μικρά παραδοσιακά πραγματάκια. Έχει γίνει μια έξαρση τελευταία και όλες οι ηλικίες από 2 έως 82 το έχουμε ρίξει στη ζωγραφική. Κάτι τόσο παιδικό και αθώο και όμορφο και cute και χίλια δύο. Τι ωραίο να κάνεις bonding να χτίζεις δεσμούς.. Ξέρω όσοι έχετε βρει το λιμάνι σας νιώθετε τυχεροί, δε μας νοιάζετε εσείς, καλά να είστε να σας παντρεύουμε να τρώμε δωρεάν μετά το μυστήριο. Εγώ μιλάω για εμάς τους υπόλοιπους, που θέλουμε να πάμε σινεμά και να δούμε Lilo & Stitch, να πάμε μετά να πάρουμε Mac, να πετάμε προστυχιές ο ένας στον άλλον, να κάνουμε έρωτα, να τσακωθούμε και να το παλέψουμε, χωρίς να φύγουμε έτσι απλά εύκολα για τον επόμενο.

 Μιλάω για εμάς τους τελευταίους, που προσπαθούν επιβιώσουν από αυτή την κενή και βουβή γενιά.