Κάτω από τον ουρανό.

 Έχεις σκεφτεί ποτέ πόσο ωραίος είναι ο ουρανός; Πόσο καθηλωτικό είναι το γαλάζιο του πίσω από κάθε σύννεφο που τον καλύπτει και πόσο μαγικά τα αστέρια τη νύχτα; Έχεις παρατηρήσει πόσο ωραία τρεμοπαίζουν τα φώτα της πόλης στο σκοτάδι; Πόση ηρεμία σου προκαλούν μέσα στην τόση βαβούρα;

Έχετε δει ποτέ μαζί τη θέα;

 Κλείσε τα πάντα γύρω σου κι άνοιξε το μυαλό σου, τα μάτια σου.. Παρατήρησε πως μέσα στην τόση θλίψη που κρύβεις μέσα σου, έχεις να σκεφτείς ότι μοιράζεστε τον ίδιο ουρανό. Ανάπνευσε και αναστέναξε. Σκέψου πως τίποτα δεν μπορεί να διαταράξει την ηρεμία σου αυτή τη στιγμή. Είσαι εσύ κι αυτός! Δεν εννοώ τον ουρανό.. Εννοώ τον άνθρωπο που θες δίπλα σου αυτή τη στιγμή. Μη μελαγχολείς! Είστε κάτω από τον ίδιο ουρανό..

Σου λείπει;

 Συνέχισε να χάνεσαι στο απέραντο του ουρανού και στην ατελείωτη θέα που έχεις μπροστά σου. Όσο μόνος και να νιώθεις η καρδιά σου είναι ζεστή από αγάπη και ξέρεις ότι μπορείς να προσφέρεις πολύ από αυτή. Μην πονάς, ότι θες μπορείς να το αποκτήσεις και αυτό έχει σημασία.. Αααχ.. πονάς τελικά.. Κάποια πράγματα δεν τα ελέγχεις.. άφησέ τα να πάρουν το δρόμο τους..

 Χανόμαστε μέσα στις σκέψεις και καμιά φορά δεν ελέγχουμε αν όλο αυτό μας κάνει καλό ή κακό.. Καθαρίζουμε το μυαλό μας ή το ρυπαίνουμε με μολυσμένες σκέψεις; Είσαι τσακισμένος και θες να νιώσεις μια ζεστασιά.. Δεν καταλαβαίνουμε πως μόνοι μας έχουμε εκθέσει τον εαυτό μας στο κρύο.. Είναι αστείο πως μπορεί κάθε φορά η πηγή του «κακού» -να το πω κι έτσι- είμαστε εμείς οι ίδιοι. Να βάζουμε το μυαλό μας να μας μαυρίσει την καρδιά. Δεν αλλάζει, όμως, αυτό και καταφεύγουμε σε ήρεμες λύσεις όπως είναι να κοιτάμε και να χαζεύουμε τη θέα της πόλης και  του ουρανού. Δεν είμαστε τίποτα άλλο πέρα από γεννήτριες σκέψεων. Έχουμε εξαντλήσει το μυαλό μας με ατέρμονες σκέψεις και έχουμε βάλει την καρδιά μας σε δεύτερη μοίρα. Πως ξεφεύγεις από όλο αυτό;

Σε κοιτάει, σου χαμογελάει.. τα ξεχνάς όλα!